Zomaar een greep uit de kranten, \u2018Medewerkers gemeente Dronten klagen in anonieme brief over angstcultuur\u2019, \u2018UMC Utrecht met de billen bloot, \u2018Medewerkers spreken van\u00a0angstcultuur\u2019 en \u2018Angstcultuur bij Primark: \u2018Personeel voelt zich gekleineerd\u2019. Er zijn genoeg verhalen over bedrijven waar een angstcultuur heerst, maar wat is een angstcultuur precies? Dat vroeg organisatieadviseur Peter Fijbes zich af. Er bestond in Nederland nog geen literatuur over het fenomeen.<\/p>\n
Toch komt hij het in zijn werk vaak tegen: \u2018Ik word dan bij een bedrijf om advies gevraagd omdat bijvoorbeeld de prestaties van een afdeling achterblijven, of dat vergaderingen niet lopen, of dat het verloop groot is. Maar al snel blijkt dan dat er iets heel anders aan de hand is. Dat het geen technisch probleem is, maar dat het misgaat op de menselijke relaties.\u2019 Fijbes schreef\u00a0Angstcultuur,<\/a>een\u00a0boek voor leidinggevenden, om te voorkomen dat ze een angstcultuur cre\u00ebren.<\/p>\n In een angstcultuur is er sprake van een collectieve angst. Dus niet een medewerker die bang is voor zijn baas, maar een hele afdeling of bedrijf dat bang is. \u2018Soms wordt angst bewust ingezet, een leidinggevende schreeuwt tegen zijn medewerkers en intimideert ze. Maar het komt ook vaak voor dat het minder duidelijk is. Bijvoorbeeld als er tegenstrijdige orders worden gegeven. Iemand moet en snel werken en steeds met vernieuwende idee\u00ebn komen. Dat is niet te doen. Of\u00a0verkoopmedewerkers worden gestimuleerd om bij de verkoop van een telefoon de klant ook een verzekering\u00a0aan te smeren. Maar dan boos worden als klanten ontevreden zijn.\u2019<\/p>\n Lees\u00a0hier<\/a>\u00a0de rest van het artikel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"