{"id":1386,"date":"2018-05-18T14:03:54","date_gmt":"2018-05-18T12:03:54","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hpbbnieuws.nl\/?p=1386"},"modified":"2018-05-18T20:01:07","modified_gmt":"2018-05-18T18:01:07","slug":"hoe-maak-je-een-mission-statement-that-does-not-suck","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hpbbnieuws.nl\/?p=1386","title":{"rendered":"Hoe maak je een mission statement \u2018that does not suck\u2019?"},"content":{"rendered":"

Blog van Willem Koerselman. De mission statement van de eigen organisatie moet je voelen, \u2018weten\u2019, in al hun vezels en haarvaten. Waarom? Omdat het energie geeft, en niet te vergeten richting aan je handelen. Helaas doet dat het zelden. Dus hoe w\u00e9l?<\/em><\/p>\n

Bij veel mission statements moet ik denken aan Miss World, die bij de prijsuitreiking een wens mag doen en dan stralend \u201cworld peace\u201d roept. Een veilige keuze. Maar niet \u00e9\u00e9n die leidt tot verrassend nieuwe inzichten. \u201cOMG,\u00a0world peace. Natuurlijk, dat we daar niet eerder aan dachten\u201d. Met veel mission statements is het helaas niet anders. In deze blog leg ik uit waarom ik een mission statement belangrijk vind, en hoe je er \u00e9\u00e9n maakt die w\u00e9l richting en energie geeft. Want zo lastig is dat echt niet!<\/strong><\/p>\n

Waarom zou je eigenlijk een goed mission statement willen hebben? <\/strong><\/h3>\n

Als ik in een verandertraject aan mijn gesprekspartner \u2013 vaak iemand uit de directie \u2013 vraag naar het huidige mission statement is lichte paniek vaak mijn deel. Ons mission statement, wat was dat ook alweer? Iets met klantvriendelijk\u2026 Toch? En innovatief? Ze zoeken het graag even voor me na op de website. Maar dan weet ik al genoeg.<\/p>\n

Medewerkers kijken namelijk zelden of nooit op de website naar het mission statement van de eigen organisatie. Ze moeten dat voelen, \u2018weten\u2019, in al hun vezels en haarvaten. Waarom? Omdat het energie geeft, en niet te vergeten richting aan hun handelen. Uit onderzoek blijkt dat organisaties waar dat het geval is aantoonbaar beter presteren. En dat is logisch; je weet waar je het samen allemaal voor doet. Een organisatie die dat niet heeft kun je vergelijke met een sportteam waarin teamleden niet weten welke sport ze eigenlijk bedrijven, en wat er daarin bereikt moet worden.<\/p>\n

Waarom de meeste mission statements \u2018suck\u2019 <\/strong><\/h3>\n

Medewerkers kennen vaak hun \u2018eigen\u2019 mission statement niet omdat de meeste daarvan \u2018suck\u2019. Ze zijn dusdanig geperfectioneerd dat alle leven eruit is geperst. Je onthoudt ze niet, al lees je de tekst iedere dag weer opnieuw.<\/p>\n

Hoe dat komt? Door hetzelfde fenomeen dat verklaart waarom je van sommige mensen het gezicht maar niet kan onthouden. Meestal omdat dit niks karakteristieks heeft. Geen grote oren, geen raar zenuwtrekje, geen gekke pukkel, zelfs niet een heel klein beetje scheel. Er zijn gelukkig maar weinig mensen die niks karakteristieks hebben (al kom je met botox en fillers vaak nog een heel eind). Bij mission statements geldt precies het omgekeerde: er zijn er maar weinig die blijven \u2018kleven\u2019. Die een beetje loensen, een beetje schuren of anderszins opvallen. De rest is met fillers en botox opgepimpt tot het nirwana van nietszeggendheid.<\/p>\n

In zijn prachtige video A mission statement that doesn\u2019t suck<\/a> illustreert Dan Heath hoe een goed bedoelde poging een mission statement op te stellen volledig uit de rails loopt. Alles wordt net zo lang geherformuleerd, glad gestreken en veralgemeniseerd tot er een volslagen zielloze woordbrij overblijft. Het streven naar perfectie \u2013 want dat is het \u2013 leidt tot precies het omgekeerde daarvan (\u201call of the meaning leached out\u201d). Het eindresultaat? \u201cA little part of your soul just died\u201d, veronderstelt Heath. En inderdaad, dat deed het met mij.<\/p>\n

Hoe dan wel? Drie inspiratiebronnen voor de start<\/strong><\/h3>\n

Ik heb het in verandertrajecten vaak over het mission statement, of het doel van de organisatie. De video van Heath is een mooi vertrekpunt. Ook gebruik ik vaak de bekende TED talk The Golden Circle<\/a> van Simon Sinek, die het heeft over de \u2018purpose\u2019, of de \u2018why\u2019\u00a0van een organisatie (\u201cpeople don\u2019t buy what you do, but why you do it\u201d). Je kunt het overigens zo maar meemaken dat op de vraag naar het \u2018waarom\u2019 van een organisatie het ene directielid zegt \u201cgewoon, zo veel mogelijk geld verdienen\u201d, terwijl de ander toch een wat meer verheven maatschappelijke rol in gedachten had. Dan is er eerst nog iets anders te doen voordat je een goed mission statement op kunt gaan stellen. Ik maak overigens vaak mee, dat mensen die elkaar al jaren kennen elkaar toch nog verrassen met hun antwoord op de vraag: \u201cwaarom kom jij iedere dag je bed uit om naar je werk te gaan, en waarom zou mij dat iets moeten kunnen schelen?\u201d Een confronterende vraag, die leidt tot uitermate boeiende en belangrijke gesprekken over \u2018de bedoeling\u2019 van de organisatie en de drijfveren van betrokkenen. En nu ik het toch over die \u2018bedoeling\u2019 heb, noem ik maar meteen mijn derde inspiratiebron: het boek \u2018Verdraaide organisaties\u2019 van Wouter Hart, die het begrip \u2018bedoeling\u2019 gemunt heeft. Prachtig boek!<\/p>\n

Aan de slag: twee werkvormen <\/strong><\/h3>\n

Voor mensen die creatief zijn en gemakkelijk schrijven, gebruik ik vaak een \u2018vrije\u2019 schrijfopdracht. Daarin ga je eerst 30 minuten (!)\u00a0individueel aan de slag met een leeg A4 en een pen. Je ervaart in dat half uur de worsteling en uiteindelijk frustratie die ontstaat als je probeert iets in woorden uit te drukken dat zich zo lastig in woorden uit laat drukken. En daarna ga je in groepjes van circa vier gefrustreerden verder. Wonden likken, vergelijken, opnieuw proberen. Rode koppen, koffie, veel ongemak vooral (\u201cdit kan toch niet waar zijn\u201d). Totdat het \u2013 de schaamte voorbij \u2013 opeens begint te lopen. Totdat je \u2018voelt\u2019: dit is het. Immense opluchting. Over soms maar 30 woorden. Na drie uur zwoegen. 30 woorden die je nooit meer vergeet. Je leert immers het beste als het een beetje pijn doet.<\/p>\n

Anderen vinden een aanpak met meer structuur soms prettiger:<\/p>\n